We hoeven vandaag niet alles in te pakken, want vanavond slapen we op dezelfde plek. Wel gaat het regenpak mee, het weer is iets te dreigend.

Als we op de fiets zitten en op zoek gaan naar een ontbijt miezert het ook. Gelukkig gaat de bakker precies op tijd open, zodat we daar voor een belachelijk laag bedrag een prima ontbijt krijgen, met een extra koffie/thee omdat het nog net niet droog is.

We zien ook een paar andere vakantiefietsers die erg bang lijken om hun ebike kwijt te raken. Ze worden erg goed aan elkaar geknoopt met sloten, terwijl ze nota bene met zicht op de fietsen in de bakkerij zitten. (Onze ervaring is dat mensen geen interesse hebben in een fiets, hoogstens een verwonderde blik, dus dat iemand je fiets steelt terwijl je aan de andere kant van het raam zit, lijkt ons zeer onwaarschijnlijk.)

Na het ontbijt is het gelukkig droog. We fietsen vandaag eerst weer een stuk ‘tegen de richting in’ om halverwege om te keren en weer in de richting van Santiago te gaan.

We rijden weer een heel stuk provinciale weg. Niet erg boeiend, maar aangezien de snelweg hier al wel in gebruik is, is het relatief rustig.

Gelukkig gaan we nog wel een kleinere weg op, en rijden dan de wandelaars tegemoet. Het is een vrijwel constante stroom, die ons doet denken aan grote wandelevenementen. We zitten dan ook in de laatste 100 kilometer voor Santiago, de minimale afstand die je moet lopen om een compostelaat te kunnen ontvangen. Daar heb je dan 2 stempels per dag bij nodig. We zien ook verschillende plekken waar wandelaars een stempel kunnen krijgen (of zou het kopen zijn?). Ze staan er voor in de rij. Ze lopen met kleine rugtasjes, de hutkoffers worden van herberg naar herberg gebracht door bezorgdiensten met bijbehorend rijgedrag. Wij zijn niet onder de indruk, de vierdaagse lijkt ons een zwaardere beproeving.

We komen meer fietsers tegen waarvan één stel ons ook duidelijk probeert te maken dat we de verkeerde kant op rijden. Het moeten Nederlanders geweest zijn, gezien het fietsmerk.

Naast de weg ligt voor de wandelaars een gravelpad, wat logischerwijs niet iedereen neemt als er ook asfalt naast ligt.

De weg stijgt en daalt, maar netto stijgt deze uiteindelijk meer. Totdat we ons naar beneden mogen laten vallen naar Portomarin. Leuk zo'n steile afdaling, maar in het achterhoofd speelt dat we er later ook weer omhoog moeten...

We komen het dal van de rivier weer uit en houden pauze op een bankje. We wilden eigenlijk het beschutte bakje onder een afdakje, maar daar is net iemand uit zijn auto gestapt en op gaan zitten. Leuk uitje.

Dan mogen we naar Sarria afdalen. Daar halen we lunch en keren om. De route kennen we al en we fietsen nu weer in de goede richting.

Die heerlijk lange afdaling is nu een fikse klim. Gelukkig kunnen wij in het zadel blijven, in tegenstelling tot andere fietsets die we zien lopen.

Hierna komen er weer op de kleine weg die we delen naar de wandelaars. Dit loopt nu voornamelijk naar beneden. Keihard naar beneden rijden is er niet bij, want ze lopen gerust 6 breed op de weg. Er is ons ook best vaak verteld dat we op een tandem rijden…

In Palas de Rei houden we nog even pauze voor een drankje op het terras. Dit keer in de zon, uit de wind. Daar is de temperatuur aangenaam voor een koude cola. Toch even anders dan 1,5 week geleden toen we in de schaduw en in de wind alsnog niet konden afkoelen.

Met een paar kleine klimmetjes rollen we Melide weer in. 125 km gefietst, ruim 2200 hoogtemeters en geen meter dichterbij Santiago gekomen.