Ons routeboekje bevat nog een paar pagina’s. Met westelijker bestemmingen die ook pelgrimgerelateerd zijn.

Vanuit Noia rijden we eerst een stuk naar het noorden om vervolgens weer verder naar het westen te gaan. Verschillende baaien, inhammen en heuvelruggen volgen elkaar snel op, met af en toe een best pittig klimmetje, om daarna weer naar zeeniveau af te dalen.

We mogen eerst weer zo’n 400 meter omhoog om de grootste rug over te gaan. Regelmatig kruisen we de wandelroute, of rijden parallel met de wandelaars. Ook voor hen hoeft Santiago niet het eindpunt te zijn.

Als we bij Cee zijn (vorig jaar waren we op de Lofoten al in Å, wanneer we naar B gaan is onbekend), kiezen we er voor om eerst naar Muxia te fietsen. Ooit een belangrijke havenstad naar Engeland, en nu schijnbaar ook in trek als eind voor de pelgrimages.

Het valt ons enorm tegen. De kapel heeft speakers buiten staan om de Latijnse mis niet te hoeven missen, en het is vooral overlopen door toeristen waarvan wij ook niet zo goed snappen wat ze hier komen doen. En dan staan er ook nog mensen te collecteren, maar wij zien er blijkbaar niet uit alsof we iets kunnen missen.

Terug bij Cee kunnen we inchecken in het hotel. Daarmee kunnen we ook onze bagage even achterlaten voor het laatste stukje naar het eind van de wereld: Cabo Finisterre. Ook de weg hiernaartoe kent wat hoogtemeters. We worden door enkele touringcars ingehaald en vrezen al weer voor een tourist-trap.

Maar dan komen we aan het eind van de weg. We rijden zo lang mogelijk door tot we niet verder kunnen fietsen omdat er een trap is. Het is opvallend rustig. We tillen de fiets de trap af om een foto te maken met de bronzen schoen op de rotsformatie. Aangezien onze fiets ons er gebracht heeft, en niet de schoenen. Na bijna 3000km staan we op het bijna meest westelijke puntje van het vasteland van Europa.

Vanaf nu is het dus eigenlijk alleen maar terug. En dus komen wij wederom in Cee. Daar willen we nu eindelijk wel eens de zee in. We wandelen naar het strand vlakbij het hotel, maar daar blijken we niet te mogen zwemmen. De waterkwaliteit is niet goed genoeg. Een paar kilometer verderop is gelukkig nog een strandje waar we dan eindelijk de Atlantische oceaan in kunnen.