Het ontbijt is vanaf 7:30. Als we om 7:29 voor de deur staan, lijkt het alsof de hele ontbijtzaal nog moet worden opgezet, maar als stipt half acht de rolluiken open gaan, kunnen we gelijk ontbijten. Waarschijnlijk ervaring met pelgrims die steeds eerder probeerden aan het ontbijt te zitten.

We slapen praktisch op de route, dus vandaag gaan we door met de klim die we gisteren abrupt gestopt zijn. Lekker in de schaduw klimmen we gestaag de col op. Gemiddeld 7-8%, lekker doorpeddelen. In anderhalf uur staan we boven.

De weg aan Spaanse kant is uiteraard weer veel groter. Dat hebben we vaker gezien bij die Frans-Spaanse cols.

We duiken naar beneden en zetten een nieuw record op deze fiets… in het dorpje Canfranc-Estación fietsen we even rond een megalomaan station. Hier ooit gebouwd aan de spoorlijn naar Frankrijk (de tunnel loopt nog ergens door de berg). Het had de belangrijkste verbinding van Madrid naar Parijs moeten worden. Nu is het een luxe hotel.

We suizen verder naar beneden, spreken onze verwondering uit voor de Spanjaarden die ons op ruime afstand inhalen en komen zo Jaca binnen. Voor vandaag een van de weinige momenten om iets te kopen en voor de supermarkt is onze fiets de bezienswaardigheid van de dag.

Dan gaan we de stad weer uit en dat betekent ook weer klimmen. Over een prachtige slingerende weg van strak asfalt rijden we omhoog en komen zowaar andere fietsers tegen.

We stijgen en dalen wat kammen over tot we de sporen van bosbranden zien. Een flink gebied is afgebrand. Dan komen we ook een afsluiting van de weg tegen. Maar dat betekent terug voor ons, er is geen alternatieve route. We besluiten ongehoorzaam te zijn en langs het hek te rijden.

Een paar kilometer later komen we langs een groot klooster, nu museum, midden in het bos. De eigenlijke reden waarom de route hier langs gaat. Er zijn wat mensen aan het werk en er staan sproeiers aan…

Dan zetten we de afdaling in en hopen maar dat de weg gewoon toegankelijk is. Schuldbewust rijden we door het spookachtige bos naar beneden. Niet helemaal comfortabel. Het ruikt nog naar vuur.

We zien de dorpjes weer komen en ook het hek aan deze kant van de weg passeren we. In het dorpje is niks open, omdat er geen drinkwater meer is door de bosbrand.

Dan komen we weer terug op de grote weg. En opeens is het warm. We rijden een soort van bakplaat op. De winkel gaat bijna dicht, die proberen we nog te halen. Dan zien we een terras, waar we maar neerstrijken. Het risico op de dichte winkel is te groot.

Twee ijskoude cola en een bidon per persoon later vervolgen we onze weg. Een paar kilometer later lunchen we voor de inmiddels gesloten winkel. De enige openbare plek met schaduw.

Dan moeten we toch echt weer verder. De weg gaat grotendeels naar beneden, maar toch met af en toe een klein klimmetje. En met wind tegen, die qua temperatuur nog iets verkoeling biedt, maar ook extra inspanning door bijtrappen vereist.

Het dorpje waar we overnachten ligt 100 meter hoger, dus helaas moeten we nog even omhoog.

En dan komen we bij de herberg die gesloten is. Tot 18:00 volgens het bordje, nog zo’n anderhalf uur wachten. Maar helaas verschijnt er dan nog niemand.