We kunnen vroeg ontbijten met self-service, dus we vertrekken vroeg. Lijkt ons een goed idee met de verwachte warmte. We rijden de parkeerplaats van het hotel af, en vinden het behoorlijk druk. Morlaàs lijkt een heuse uittocht te hebben in de ochtendspits. Het blijft echter maar druk, tot we door hebben dat we in de ochtendspits van de ring rond de grote stad Pau terecht zijn gekomen. En toevallig liggen er ook weinig/geen kleine weggetjes, dus moeten we door het autoverkeer. Behoorlijk wennen na twee weken vrijwel lege wegen.

Gisteren zagen we halverwege de rit iets liggen in de verte. Wolken? Schimmen? Bergen? Na de eerste klim zien we het vandaag weer. En er kan nog maar één conclusie: bergen. De Pyreneeën zijn in zicht.

Vlak bij Pau stuurt de route ons op een drukke rotonde een eenrichtingsweg op, tegen de richting in. Dat lijkt ons geen goed idee, dus we nemen de volgende afrit. Na even op de kaart te kijken, blijkt dat we juist een afrit eerder hadden moeten hebben. Dan maar achteruit lopen naar de zebra die bij de rotonde ligt. Hij gaat van niets naar nergens (geen voetpad of stoep te bekennen), dus waarschijnlijk zijn wij de eerste gebruikers ooit ervan.

Na nog wat drukkere weg en daarna gelukkig weer rustige weggetjes door bos en akkerland rijden we Oloron-Saint-Marie in. We willen pauze houden in het park, maar daar wordt uitgebreid gemaaid en blad geblazen, met de bijbehorende herrie. Toch maar een ander bankje.

Na de pauze doen we inkopen voor de lunch en de rest van de dag. We gaan het eerste deel van de col doen, en verwachten geen (geopende) winkels meer tegen komen. Toch een beetje tegenstrijdig: de tassen volladen voor je aan de klim begint...

Het eerste deel van de klim is heel geleidelijk, met het vriendelijk kabbelende beekje mee. In Bedous houden we pauze om te lunchen. De markt op het marktplein wordt net afgebroken. Terwijl het plein leegloopt, valt het steeds meer op dat bij de fontein, midden op het plein in de zon, een vrouw met een grote kop van een schaap op haar hoofd zit, met een ezel met metalen bakken op zijn rug ernaast. En een man met een filmcamera erbij. Geen idee wat dit voor monsterhit op YouTube moet gaan worden. Richting het einde van onze lunch komt er een wit busje voorrijden bij het groepje (de laatste van een tiental waarin de rest van de markt verdwenen was). De ezel wordt van zijn last bevrijd. En daarna in de bus geladen. Lastdier, maar dan voor de aslast.

Wij vertrekken ook voor het laatste deel van onze etappe van vandaag. Het dal van de rivier de Aspe wordt steeds smaller, dus wij moeten op de N-weg fietsen die ook naar boven gaat. Samen met de spoorlijn (nu nog maar met treinen tot Bedous, vroeger tot Urdos) en de rivier vlecht de weg zich naar boven.

In Urdos stopt niet alleen de spoorlijn, maar ook wij (voor vandaag). We zijn verstandig en bewaren het tweede deel van de klim voor morgenochtend. Dus nu hangt de was lekker vroeg te drogen en zitten wij al onder een boom, soort 'rustdag'.