Gisteren was het einde van het verhaal blijkbaar een klifhanger. Dus nu maar het vervolg: rond 18:30 ging de bar open en konden we inchecken. We hadden een gedeelde kamer en de twee anderen hadden de beide onderbedden al, dus wij mochten de bovenbedden. Ik heb nog nooit zo'n wiebelig stapelbed met zo'n spannend trapje gehad...

De keuken ging gelukkig ook open, dus na het douchen en wassen (met wasmachine, dat dan weer wel), konden we ook eten. Het werd steeds gezelliger op het terras, waarschijnlijk zat het hele dorp daar op vrijdagavond. Om 21:30 gingen wij naar bed en rond 22:00 kwamen onze kamergenoten. Onze kamer had de deur open naar het terras, want anders veel te warm. Maar toen de herrie van het terras stopte, bleek dat de mannen nog veel meer herrie maakten met hun gesnurk. Gelukkig hielden ze daar om 5:00 mee op, om hun spullen te verzamelen. Wij zijn niet lang daarna ook maar opgestaan. Conclusie: we vonden het wandelen al niets, maar de manier van slapen is al helemaal ellende.

Voordeel was dat we voor 7:00 al op de fiets zaten. Lamp aan en de donkere weg op. We zagen het langzaam licht worden, nog net boven de Pyreneeën in de verte. En het rotslandschap was ook bijzonder in het opkomende licht.

Na de eerste kilometers vlak langs het stuwmeer, volgde een meer glooiend parcours. Wij snappen het ritme van de Spanjaarden nog niet zo goed; de winkels gaan pas om 9:00 open. Terwijl je zou denken dat de koelte van de ochtend goed te gebruiken is. In ieder geval waren we blij om een bakker te vinden die eerder open was, en een tankstation met koud drinken. We hebben daar ook meteen maar voorraad meegenomen voor de rest van de rit.

Bij Liédena zien we een wagon staan en denken 'hier was een spoorlijn'. Vervolgens zijn we druk met om de drempels heen sturen en missen dat we het (onverharde) fietspad op de oude spoorlijn op moeten. Dit leidt ons eerst met grote bocht onder de snelweg door. Even later volgt een tunnel waar we het einde niet kunnen zien. Gelukkig kunnen we de lamp op de tandem aan zetten.

Als we de tunnel uit komen, rijden we opeens door een diepe kloof met op de bodem een riviertje. Mooie verrassing.

Na weer een tunnel komt het 'normale' landschap terug van glooiende akkers waar graan op heeft gestaan. Af en toe ligt er een dorpje, of eigenlijk groepje huizen, op een heuveltopje. En uiteraard allemaal met kerk; gemiddeld moet er per tien huizen een kerk zijn in het gebied. De weg loopt op enige afstand van de dorpjes, waardoor de leegheid van het landschap wordt uitvergroot.

We naderen nu de stad Pamplona. Blijkbaar gaan er daar veel mensen fietsen op zaterdagochtend (ik kan ze geen ongelijk geven). We zien meer fietsen dan de hele vakantie tot nu toe (het stuk door Nederland en de Voerstreek niet meegeteld).

Wij hebben een appartement in Pamplona en komen daar al vroeg aan. Gelukkig mogen we al in het appartement. Nu gaan we de stad nog even bekijken. Wel op laag tempo, want het is weer heel warm.