We rijden de stad uit en mogen gelijk klimmen. In het boekje werden we al gewaarschuwd dat vandaag “welhaast het zwaarste deel van de route” is.

Maar het zijn prachtige klimmen, mooi rustige wegen in een steeds meer zuid-Franse omgeving. Ook zien we in de plaatsjes wat meer toeristen, zoals in Martel waar het toeristisch witgoed netjes in rijen op een verharde camperplaats staat opgesteld.

De toeristische stoomtrein zetten we ook even op de foto, voor Janneke’s treinminnende collega’s.

Het tempo lijkt er vandaag niet in te zitten, maar dat komt vooral doordat de klimmen in het eerste deel van de dag zitten. En dat klimmen brengt ons dan ook naar het prachtige plaatsje Rocamadour. Een oud pelgrimsstadje, tegen de rotswand gebouwd. Ooit ook een plek waar mensen als straf naar toe werden gestuurd door de Nederlandse bisschoppen. En waar men op blote knieën 281 treden een trap op klimt. Daar lijk je nu een kaartje voor te moeten kopen.

We fietsen dwars door Rocamadour. Aan het begin van het straatje stond een bord woonerf, dus niet verboden om te fietsen. Maar de KOM hebben we niet gehaald, eerder de eerste plaats voor zo langzaam mogelijk afdalen op een vol bepakte tandem.

Het geeft ons wel de mogelijkheid om om ons heen te kijken. Het boekje vindt dat we er een dag voor uit moeten trekken, maar 15 minuten is voor ons al heel wat. We rijden onderlangs terug en komen zo weer terug op de route, waarmee tegelijkertijd de klim tegenover Rocamadour begint. We kijken regelmatig achterom.

Bovenaan de klim is het tijd voor lunch, maar het eerste bankje is helaas bezet door wandelende pelgrims. Gelukkig zien we een kerkje, ruim voorzien van bankjes en drinkwater, maar geen afvalbak.

Wel voltrekt zich hier een soort klucht waarbij bewoners de verkeerde deur openen als er aangebeld wordt en elkaar net mis lopen doordat ze bij de buren zijn.

Nog een klein beetje klimmen en dan is het 30 kilometer afdalen. Het tempo komt weer even lekker terug. De omgeving is prachtig, het asfalt prima.

Over de Voie-verte komen we Cahors binnen, de plaats waar we vorig jaar onze 100cols tocht ongeveer begonnen. Binnenkomen in ons appartementje is even gedoe, ook omdat we het lange bericht in het Frans hadden genegeerd, waar we van vermoeden dat een borg via cheque werd gevraagd. Maar opeens konden we geen Frans meer (en een vertaalapp snappen we al helemaal niet).

We wandelen naar de brug waar we morgen overheen fietsen. De legende vertelt dat de bouw een tijdje stil lag. De duivel zou een handje helpen, als de bouwheer zijn ziel zou afstaan na voltooiing. Slim als ie was is de laatste steen nooit geplaatst. Daar zit nu een duiveltje in de toren.