Gelukkig gaan de bakkers in Frankrijk op zondag vroeg open. De mevrouw in de winkel begrijpt mijn Frans niet helemaal, dus ik kom met een pain au chocolat meer terug dan bedoelt.

Als we vertrekken is het droog, maar grijs. En op de heuvels om ons heen ziet het eruit alsof droog niet zo lang gaat duren.

We dalen af het stadje uit. We horen opeens de Garmin piepen voor een afslag, dus maken een noodstop. Dan blijkt dat het alleen het afsnijden van de bocht via een klein straatje met bruggetje is. Dat mooie zicht was het remmen meer dan waard, zullen we maar zeggen.

Na de afdaling draaien we de D7bis op. Dit is onze 'vriend' voor de eerste 30 kilometer. Stukken klimmen, stukken dalen, meestal door het bos, soms een doorkijkje naar de grijze lucht. Het zou een mooie trainingsweg zijn: 'vandaag doe ik een streepje D7bis'.

We zwaaien de D7bis gedag en gaan een gebied in waar veel kleine weggetjes liggen. Het is een afwisseling van telkens een huis, een weiland, een afslag. Wel ook tijd om na te denken over onze wilde-zoogdieren-telling. De zoogdieren omdat we onvoldoende weten van vogels, vissen en insecten om meer te kunnen zeggen dan 'ik zie er een'. En wild omdat de telling van het aantal koeien, schapen, honden en andere (landbouw) huisdieren allang kwijt zijn. Dus bij dezen de tussenstand: drie vossen, een bever, een ree, een eekhoorn en een familie zwijn.

De lucht is nog steeds effen grijs, maar er zweeft nu ook water in de lucht. Echte regen kun je het niet noemen, maar droog is het ook niet. We zijn ondertussen toe aan een stop, dus hopen op het café in het dorp La Porcherie. We zien het niet, en rijden het dorp weer uit. Dan maar het stoepje onder het afdak van een huis dat (nu) niet bewoond wordt.

Als we Uzerche binnen rijden, herkent Henri het opeens. Hier hebben we eens geslapen op weg naar de Pyreneeën. Toen met de auto vanaf de snelweg.

In Uzerche willen we lunch halen bij de supermarkt. We weten dat die niet helemaal op de route ligt, maar 1,5 km extra kan wel. Alleen hadden we er niet bij bedacht dat die supermarkt ook 150 meter boven de stad zou liggen. Bonusklim dus.

Met het extra gewicht van de lunch rijden we verder over kleine weggetjes, door een afwisseling van bossages en weilanden. Het goede nieuws is dat de wolken beginnen te breken en de blauwe lucht soms zichtbaar wordt.

In Saint-Jal willen we lunchen op het plein bij het gemeentehuis. Tot onze verbazing is er geen bankje en geen prullenbak. Echt raar voor een Frans dorpje. Dan maar op het muurtje. We hebben nog overwogen om het afval maar aan de deur van het gemeentehuis te hangen.

We reden de hele tijd zo'n beetje op 300-400 meter hoogte. Opeens duiken we op een klein weggetje een rivierdal in naar 130 meter. Zo laag zijn we lang niet geweest. Wel een hele mooie afdaling.

Twee klimmetjes en twee stadjes verder zijn we nu in Brive-la-Gaillarde, waar we de wasmachine in het appartement aan het werk gezet hebben. Zo het stadje eens verkennen.