Gisteren is het gelukt om uit eten te gaan! We hadden advies gevraagd bij het hotel. Om 19:40 waren we bij het restaurant, om een drankje te doen en te vragen of we konden eten. Een van de obers sprak Engels en zei dat de keuken om 20:00 open zou gaan. We mochten de kaart vast bekijken. Om 19:59 kwam hij vragen wat we wilden eten. Waren we nog niet op voorbereid. Gelukkig konden we iets later wel bestellen en kregen ons eten buiten geserveerd, zodat we niet in de lege eetzaal hoefden te zitten. We vonden het lukken van het eten een stuk grotere prestatie dan het fietsen...

De ochtend begint met een goed ontbijt in het hotel. Dat is al mogelijk om 7:30, en de eetzaal wordt dan al goed gebruikt. Blijkbaar willen Spanjaarden toch ontbijten, en zelfs op een normaal tijdstip.

We vertrekken voor een dag met veel klimmen. Gelukkig is het nog steeds koud in de ochtend en niet super heet in de middag. De eerste klim loopt lekker door, naar de Puerto de Cerredo. Mooie opwarmer.

Hierna volgt de Alto del Campillo. Dat is een ander verhaal. 3,5 km van 9% is met onze bepakte tandem best hard werken. Bovenop worden we wel beloond met mooi uitzicht naar twee kanten. En een man met een hond die onder de indruk is dat we helemaal vanuit Nederland zijn komen fietsen.

De volgende klim is naar de Alto la Campa de Tormaleo. Deze heeft steilere en vlakkere stukken. In de klim knijpt Henri opeens in de remmen. Het is weliswaar een vlakker stuk, maar remmen lijkt niet echt nodig. Hij heeft echter twee beren, een volwassene met een jong, zien oversteken. Vooruit, remmen mag als je beren op de weg ziet.

De afdaling eindigt met een smalle kloof, waar we weer bewonderend naar de rotsen kijken. Gevolgd door de volgende klim, deze kloof weer uit. Hoewel we veel klimmen, dalen we netto. De volgende klim is dan ook niet meer over een pas, maar over drie hoogtes na elkaar. Een soort drie-vingerige berg in het hoogteprofiel. Maar daardoor wel behoorlijk onregelmatig. In de afdaling wel met bankje voor ons nieuwe favoriete Spaanse lunchgerecht: een soort gevulde koek, maar dan hartig en gevuld met vlees of tonijn.

Aan het einde van de lunch ontdekken we dat 12 km verder dalen de enige plaats met supermarkt/café zit onderweg. We nemen ons toch voor om een koud drankje te drinken. En als er dan een diepvries met magnums is, gaan we daar toch ook maar voor. Het is tenslotte vakantie.

Nu wachten nog de twee laatste klimmen van de dag, beide ruim 8 km. Bij de eerste verwachten we dat het niet zo steil zal zijn, maar dat valt tegen. Hele stukken 9 en 10%. En een afdaling in het midden, om de hoogtemeters wat te beperken. Gelukkig waait het een beetje en is er af en toe schaduw. En gaan we voor de vakantiefietstactiek: kilometer klimmen, even pauze en naar het uitzicht kijken.

Tegen de laatste klim zien we best op. Ook ruim 8 km, met 8 % gemiddeld. Ondertussen is het ook ver in de middag, dus in de zon behoorlijk opgewarmd. Als we aan de klim beginnen, rijden we het eerste stuk in de schaduw. En iedere keer als we er weer een kilometer bij hebben, blijft het grotendeels schaduw. Zo is het goed te doen. Met nog twee kilometer te gaan, zien we een marter oversteken. Een goede dag vandaag voor de wilde-zoogdieren-telling: plus twee beren en een marter.

A Fonsagrada is de grote plaats in de regio, die om de een of andere reden dus op de berg ligt. Voor de kom aan het einde van de dag niet handig. Voor het uitzicht vanuit zowel de kamer als het bankje waar we een verhaaltje schrijven, prachtig. We kunnen super ver kijken, zowel naar waar we vandaan zijn gekomen als waar we naartoe gaan.