Gisteravond en vannacht heeft het behoorlijk geregend. De weersvoorspelling zegt dat het daarmee ook behoorlijk afgekoeld is, en dat het overdag maar zo’n 15 graden zal worden. Pelgrimsritme dus niet nodig, maar weer fijn op de normale tijd op pad.

Als we wegrijden, is het droog en ook het wegdek is al opgedroogd. De weg de stad uit heeft een prima fietspad, met op de borden ook nog de aanduiding waar elektrische stepjes moeten rijden.

De zon is al op, maar staat nog laag. We starten vrij snel met een klim en zien het mooie licht van het eerste uur van de dag op de bomen schijnen. Alleen is het wel echt koud, met 9 graden. Dus toch maar jasjes aan.

We rijden langs het eerste en laagst gelegen meer van de dag. Hier is een strand en een camping. Een aantal dagen geleden hadden we graag even afgekoeld in het meer, nu fietsen we snel door om op te warmen.

Na de eerste 30 kilometer bereiken we Cervera de Pisuerga, keurig na opening van de supermarkt. We doen inkopen voor de lunch, alleen heeft de supermarkt geen brood. Dan maar naar de bakker. Die heeft de kleinste winkel die we ooit hebben gezien, het haalt de 4m2 niet. Maar wel brood (dat later op de dag ook nog heel lekker blijkt) en een stuk cake (ook lekker).

Hier begint ook de klim naar de Alto de la Varga, met 1418 meter tot nu toe het hoogste punt van de rit. Hier is een parkeerplaats, waarbij precies gedefinieerd is wat er mag parkeren. Namelijk 1 bus, 15 auto’s en 10 fietsen. We konden helaas niet vragen of we met onze tandem voor één of twee fietsen tellen…

Op de alto is super mooi uitzicht. Het is ruig land, met rotsen, struiken en kleine bomen. En daaromheen hoge kale rotspieken. Als we bij het uitzichtpunt staan, spreekt een oudere Spaanse man ons aan. Hij blijkt goed Engels te kunnen (in tegenstelling tot de meeste Spanjaarden, die net zoveel Engels kunnen als wij Spaans; best ingewikkeld met communiceren).

We dalen een stukje af en komen op de weg langs het stuwmeer. 30 km lang rijden we langs het stuwmeer, waar duidelijk meer water in kan zitten. Als we bijna bij de eerste stuw (van twee) zijn, draait de weg naar rechts en blijken we nog 10 kilometer rond een inham te moeten. Dat is een behoorlijke afstand voor 200 meter hemelsbreed…

Overal verspreid grazen koeien, alsof het geen kuddedieren zijn. Onderweg komen we ook twee enorme honden tegen. Mogelijk zijn die voor de bewaking tegen wolven. Hopelijk doen ze dat attenter dan naar ons toe, want de ene blijft midden op de weg liggen als we langs rijden en de andere sjokt rustig verder zonder naar ons te kijken. (Vinden wij overigens prettig; een hond achter je aan op de fiets is niet fijn.)

Ergens onderweg zien we drie enorme vogels op de thermiek zweven. We denken dat het arenden zijn. Hoewel we alleen wilde zoogdieren in de telling hebben (plus 1 ree), vinden we arenden toch het vermelden waard.

Na de tweede stuw dalen we af naar Velilla del Río Carrión. Daar vinden we een bankje in de zon (nog even wennen na de harde eis van bankje in de schaduw) en eten de lunch met het lekkere brood.

We dalen nog verder, naar 950 meter. En opeens is het landschap veel lieflijker, met groene weiden, bomen en zonder rotsen. We rijden een tijd op en neer rond 1000 meter, waarbij we soms weer het lieflijke zien en dan weer het ruige.

Vanuit Cistierna wacht ons de laatste klim, nog een keer naar 1225 meter. Het eerste deel van de klim loopt door een smal dal met steeneiken en alles ademt er hitte. Behalve de temperatuur zelf, want klimmen is bijna fijner in de zon dan in de schaduw. Gelukkig, anders zou deze klim aan het einde van de dag geen pretje zijn geweest.

Als we boven komen, mogen we afdalen naar onze slaapplek in Boñas. De nieuwe, grotere, brede, rechtere weg steken we over en we gaan over de oude weg. Die volgt een meer slingerend traject en is blijkbaar blijven liggen na de aanleg van de nieuwe weg. We slingeren over niet zo goed wegdek, omgeven door begroeiing. Best mooi.

Nu zijn we in het appartement voor vannacht. Met wasmachine. En keuken. We zijn van plan zelf te koken vanavond, om de teleurstelling van eten zoeken en toch niet vinden maar voor te zijn.