In Miranda de Ebro was het op zondagavond gezellig druk in het centrum. Maar alle drukte was bij de terrassen van de barretjes, nergens werd gegeten (behalve een zakje chips). We hebben drie rondjes gelopen, toen één bar gespot waar mensen eten hadden. Daar zijn we gaan zitten, vervolgens gaven ze aan dat de tapas drie kwartier wachten zou zijn. Daar hadden wij om 21:15 niet zo'n zin meer in, maar andere opties waren er niet. Dus, toch maar wachten. Uiteindelijk kregen we eten en daarna meteen uitgeput naar bed (aangezien het opstaan nog in pelgrimsritme was).

's Ochtends slapen we uit en gaan op zoek naar ontbijt. Vanaf 9:00 gaan er dingen open, maar de supermarkt heeft dan nog geen boord staan. Dus op zoek naar een bakker. Uiteindelijk hebben we ons ontbijt bij elkaar gehaald en ontbijten op een bankje in het park.

We begrijpen de Spanjaarden/het Spaanse ritme (nog) niet goed. We snappen een lange middagpauze als het warm is. Maar dan wil je toch juist vroeg beginnen als het nog koel is? En ze lijken niet te ontbijten en niet te avondeten, maar ze zien er niet uit alsof ze nooit eten. In ieder geval doen ze één ding wel, en dat is drinken. Maandag 12:00? Goed moment voor een glas koele witte wijn op het terras.

Na ons ontbijt rijden we de stad uit. De wegen worden snel kleiner en na een dorpje zelfs onverhard. Wel nog met een onmogelijke drempel, het is blijkbaar woonerf met 20 km/u in het niets. Dit weggetje leidt ons over de snelweg en in het volgende dorp weer het asfalt op.

De grotere weg heeft langs de kant heel veel verkeersborden staan, maar deze zijn allemaal afgeplakt met vuilniszakken en veel tape. Benieuwd wat hier niet meer relevant is.

In het dorp Encio slaan we af naar het Parque Natural de Montes Obarenes-San Zadornil. Hier begint ook een pittige klim van 10 km, met twee keer een stuk van 2 km boven de 10%. Gelukkig zijn we aan het vakantiefietsen, dus onderweg stoppen, drinken en om ons heen kijken mag gewoon.

Als we boven zijn op de klim, denken we dat er een afdaling komt. Dit blijkt te vroeg gejuicht, we rijden eerst nog een stuk op en neer op ongeveer dezelfde hoogte. Opeens is de afdaling er dan toch, met weer een kloofje en wat rotswanden. Lekker naar beneden suizen.

In Oña gaan we op het terras zitten voor een koud drankje en de aanpak voor de volgende dag. We kopen lunch maar besluiten 's avonds nog even terug te gaan voor eten voor de volgende dag. Dan zijn er onderweg namelijk geen winkels. En 's ochtends nog even wat halen kan dus niet, omdat alles pas om 9:30 open gaat (frustratie dus, hierboven ook benoemd).

Dan door naar het hotel een dorpje verder. Op het achterplaatsje eten we onze lunch op. En de rest van de middag gaan we verder met onze rustdag. (Ook op het gebied van foto's, geen gemaakt. Het was best mooi onderweg, maar niet heel speciaal en uitzicht laat zich lastig fotograferen.)